English
Chinese
Spanish
Portuguese
Russian
Japanese
French
German
Italian
Hindi
Korean
Indonesian
Bengali
Albanian
Bosnian
Dutch
Malayalam
RomanianSurah As-Saaffat ( Those Ranges in Ranks )
Dari
وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّۭا ﴿١﴾
قسم به فرشتههای صف بسته در صفهایی منظم
فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًۭا ﴿٢﴾
قسم به آن فرشتههایی که (شیاطین را) سخت میرانند.
فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا ﴿٣﴾
قسم به آن گروه فرشتهها که ذكر الله (قرآن) را تلاوت میکنند.
إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌۭ ﴿٤﴾
بیشک که معبود شما یگانه است.
رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ ﴿٥﴾
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، و پروردگار مشرقها (و مغربها) است.
إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ ﴿٦﴾
البته ما آسمان پایین (به شما) را به زینت ستارگان آراستهایم.
وَحِفْظًۭا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ مَّارِدٍۢ ﴿٧﴾
و آن را از هر شیطان سرکش به خوبی حفظ کردهایم.
لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍۢ ﴿٨﴾
آنان نمیتوانند به (اسرار) عالم بالا گوش فرا دهند بلکه از هر سو به آنان (شهاب) پرتاب میشود.
دُحُورًۭا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ وَاصِبٌ ﴿٩﴾
تا رانده شوند. و برای آنها عذاب دائمی است.
إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ ثَاقِبٌۭ ﴿١٠﴾
مگر اینکه شیطانی به سرعت (خبری) را برباید که شعلۀ سوزنده او را دنبال (و نابود) میکند.
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍۢ لَّازِبٍۭ ﴿١١﴾
پس از ایشان بپرس که آیا آفرینش آنان دشوارتر است یا آفرینش چیزهایی که (در کائنات) آفریده ایم؟ بدون شک ما آنان را از گل چسپنده آفریدهایم.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ﴿١٢﴾
بلکه تعجب میکنی (از انکار ایشان) و ایشان مسخره میکنند.
وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذْكُرُونَ ﴿١٣﴾
و چون اندرز داده شوند، عبرت نمیگیرند.
وَإِذَا رَأَوْاْ ءَايَةًۭ يَسْتَسْخِرُونَ ﴿١٤﴾
و چون معجزهای را ببینند به آن تمسخر میکنند.
وَقَالُوٓاْ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌ ﴿١٥﴾
و گفتند: این جز جادویی آشکار نیست.
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿١٦﴾
آیا وقتی مردیم (و تبدیل به) خاک و استخوانهای پوسیده شدیم، (دوباره) برانگیخته خواهیم شد؟
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿١٧﴾
و آیا پدران پیشین ما نیز (زنده خواهند شد).
قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ ﴿١٨﴾
بگو: آری (همۀ شما زنده میشوید) در حالیکه شما ذلیل خواهید بود.
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ ﴿١٩﴾
همانا (قیامت) یک صدای مرگبار است، پس ناگهان آنان (صحنۀ قيامت را) مینگرند.
وَقَالُواْ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿٢٠﴾
و میگویند: وای بر ما این روز جزاست؟!
هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿٢١﴾
(به آنها گفته میشود بلی،) این همان روز جدایی (حق از باطل) است که آن را دروغ میپنداشتید.
۞ ٱحْشُرُواْ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُواْ يَعْبُدُونَ ﴿٢٢﴾
(ندا میآید) ظالمان را با همراهانشان (و) با آنچه میپرستیدند، جمع کنید.
مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ ﴿٢٣﴾
غیر از الله (هر چه را پرستش میکردند) پس آنان را به راه دوزخ راهنمایی کنید.
وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ ﴿٢٤﴾
و آنان را متوقف کنید زیرا که آنها مورد بازخواست قرار میگیرند.
مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿٢٥﴾
شما را چه شده که یکدیگر را مدد نمیکنید؟
بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿٢٦﴾
بلکه آنان امروز تسلیماند.
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿٢٧﴾
و بعضی از آنان به بعضی دیگر روی کرده و از همدیگر میپرسند.
قَالُوٓاْ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ ﴿٢٨﴾
(پیروان) میگویند: شما بودید که با قهر و غلبه بهسوی ما میآمدید.
قَالُواْ بَل لَّمْ تَكُونُواْ مُؤْمِنِينَ ﴿٢٩﴾
(پیشوایان) گویند: بلکه (کوتاهی از خودتان بود و) مؤمن نبودید.
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَٰغِينَ ﴿٣٠﴾
و ما هیچ سلطه و غلبه بر شما نداشتیم بلکه شما خود قوم سرکش بودید.
فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ﴿٣١﴾
پس وعدۀ (عذاب) پروردگار ما بر ما لازم شد، بیگمان ما چشنده (طعم عذاب) خواهیم بود.
فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ ﴿٣٢﴾
چون ما خود گمراه بودیم پس شما را هم گمراه کردیم.
فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿٣٣﴾
پس یقینا آنها (همه) در آن روز در عذاب شریکاند.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٣٤﴾
ما این چنین با مجرمان میکنیم.
إِنَّهُمْ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿٣٥﴾
آنان چنان بودند که چون به آنان گفته میشد: معبود برحق جز الله (یگانه) نیست، تکبر میورزیدند.
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ ﴿٣٦﴾
و میگفتند: آیا معبودهای خود را به خاطر (سخن) شاعری دیوانه ترک گوییم؟
بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿٣٧﴾
(شاعر و دیوانه نیست) بلکه حق را آورده و پیغمبران را تصدیق کرده است.
إِنَّكُمْ لَذَآئِقُواْ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ ﴿٣٨﴾
شما حتما عذاب دردناک را خواهید چشید.
وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿٣٩﴾
و جز (در برابر) آنچه میکردید، سزا داده نمیشوید.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿٤٠﴾
به جز بندگان مخلص الله.
أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٤١﴾
ایشان روزی معلوم و خاص دارند.
فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿٤٢﴾
(برایشان انواع) میوهها است و ایشان گرامیاند.
فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٤٣﴾
در باغهای پر نعمت (بهشت).
عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ ﴿٤٤﴾
بر تختها روبروی یکدیگر (نشسته اند).
يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ ﴿٤٥﴾
بر آنان جامی از شراب ناب گردانیده شود.
بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّٰرِبِينَ ﴿٤٦﴾
که سفید رنگ و لذت بخش است برای نوشندگان.
لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ﴿٤٧﴾
نه در آن زوال عقل است و نه از نوشیدن آن مست میشوند.
وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ ﴿٤٨﴾
و در نزدشان زنان بزرگ چشم که دیده از غیر میبندند خواهند بود.
كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ ﴿٤٩﴾
(از شدت سفیدی) گویا آنان تخمهای (شتر مرغ) هستند که (در زیر پروبال آن) پنهان شدهاند.
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿٥٠﴾
پس بعضی رو به بعضی دیگر میکنند و از یکدیگر میپرسند.
قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ ﴿٥١﴾
گویندهای از آنان میگوید: البته من همنشینی داشتم.
يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ ﴿٥٢﴾
که میگفت: آیا تو (به روز آخرت) از باور کنندگان هستی؟
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ﴿٥٣﴾
آیا چون بمیریم و به خاک و استخوانها تبدیل شویم (دوباره زنده شده) سزا و جزا میبینیم؟
قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿٥٤﴾
گوید: آیا شما (جنتیان) میتوانید (از حال او) اطلاع یابید؟
فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ﴿٥٥﴾
پس خودش نگریست و او را در وسط دوزخ دید.
قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ ﴿٥٦﴾
گفت: سوگند به الله نزدیک بود که مرا هلاک کنی.
وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ ﴿٥٧﴾
و اگر نعمت پروردگارم نبود حتما من هم از احضار شدگان (در دوزخ) بودم.
أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ﴿٥٨﴾
(از شدت خوشی میگویند:) آیا ما دیگر نمیمیریم؟!
إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿٥٩﴾
مگر مرگ نخستینی که داشتیم و ما عذاب نخواهیم دید.
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿٦٠﴾
يقينا این کامیابی بزرگی است (که نصیب ما شده است).
لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ ﴿٦١﴾
برای چنین (نعمتی) عمل کنندگان باید کار کنند.
أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ﴿٦٢﴾
آیا این (نعمت جنت) برای پذیرایی بهتر است یا درخت زقوم.
إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّٰلِمِينَ ﴿٦٣﴾
بدون شک ما آن را وسیلۀ شکنجه و رنج برای ظالمان قرار دادهایم.
إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ ﴿٦٤﴾
آن درختی است که از قعر دوزخ میروید.
طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ ﴿٦٥﴾
خوشهها و شکوفههای آن گویا سرهای شیاطین است.
فَإِنَّهُمْ لَءَاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿٦٦﴾
آنان از آن میخورند و شکمها را از آن پر میکنند.
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿٦٧﴾
باز بر آن آب جوشان و آلوده را مینوشند.
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ ﴿٦٨﴾
باز برگشتشان بهسوی دوزخ است.
إِنَّهُمْ أَلْفَوْاْ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ ﴿٦٩﴾
بیگمان آنان پدرانشان را گمراه یافتند.
فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ ﴿٧٠﴾
پس (با این حال) آنان در پی پدرانشان شتابان میروند.
وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٧١﴾
البته پیش از آنان اکثر پیشینیان (نیز) گمراه شدند.
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ﴿٧٢﴾
و همانا ما در میانشان بیم دهندگانی فرستاده بودیم.
فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿٧٣﴾
پس بنگر که عاقبت بیم داده شدگان چطور شد؟
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿٧٤﴾
به جز بندگان خالص شدۀ الله.
وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ ﴿٧٥﴾
و البته نوح ما را به فریاد خواند و ما هم چه خوب پاسخ دهندگان هستیم.
وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٧٦﴾
و او و خانوادهاش را از اندوه بزرگ نجات دادیم.
وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ ﴿٧٧﴾
و تنها نسل او را باقی گذاشتیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿٧٨﴾
و برای او در میان ملتهای آینده یادگار و نام نیک به جا گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍۢ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٧٩﴾
و در میان جهانیان بر نوح سلام باد.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿٨٠﴾
البته ما این چنین به نیکوکاران ثواب میدهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿٨١﴾
به يقين او از بندگان با ایمان ما بود.
ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ﴿٨٢﴾
باز دیگران را غرق کردیم.
۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ ﴿٨٣﴾
و يقينا ابراهیم از پیروان او بود.
إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍ ﴿٨٤﴾
وقتی که با دل سالم به پیشگاه پروردگارش آمد.
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ ﴿٨٥﴾
وقتی که به پدر و قوم خود گفت: چه چیزی را میپرستید؟
أَئِفْكًا ءَالِهَةًۭ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ ﴿٨٦﴾
آیا به دروغ معبودهای دیگری غیر از الله را میخواهید؟
فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿٨٧﴾
پس گمانتان در بارۀ پروردگار جهانیان چیست؟
فَنَظَرَ نَظْرَةًۭ فِى ٱلنُّجُومِ ﴿٨٨﴾
پس نگاه خاصی به ستارگان کرد.
فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌۭ ﴿٨٩﴾
پس گفت: من بیمارم.
فَتَوَلَّوْاْ عَنْهُ مُدْبِرِينَ ﴿٩٠﴾
پس مردم از او روی گردانده برگشتند.
فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿٩١﴾
پس شتابان و نهان بهسوی معبودهایشان رفت و (مسخره کنان) گفت: آیا نمیخورید؟
مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ﴿٩٢﴾
شما را چه شده است که حرف نمیزنید؟
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ ﴿٩٣﴾
پس با دست راست بر آنها ضربۀ محکم وارد کرد.
فَأَقْبَلُوٓاْ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ﴿٩٤﴾
پس مردم شتابان بهسوی او روی آوردند.
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿٩٥﴾
(ابراهیم) گفت: آیا چیزهایی را میپرستید که خودتان میتراشید؟
وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ﴿٩٦﴾
حال آنکه الله شما و آنچه را که انجام میدهید آفریده است.
قَالُواْ ٱبْنُواْ لَهُۥ بُنْيَٰنًۭا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ ﴿٩٧﴾
گفتند: برای او چهار دیوار بزرگی (مانند کوره) بسازید و او را در آتش بیاندازید.
فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيْدًۭا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ ﴿٩٨﴾
پس خواستند برای (نابودی) ابراهیم نیرنگ ورزند، ولی ما آنان را پست و مغلوب قرار دادیم.
وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ ﴿٩٩﴾
و ابراهیم گفت: البته من بهسوی پروردگارم میروم، او مرا راهنمایی خواهد کرد.
رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿١٠٠﴾
پروردگارم! به من (فرزندی) از صالحان عطا کن.
فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍۢ ﴿١٠١﴾
پس او را به پسری بردبار مژده دادیم.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ﴿١٠٢﴾
وقتیکه (فرزندش) در کار و کوشش به سنی رسید که میتوانست با او بایستد، (پدر) گفت: فرزندم! من در خواب دیدهام که من تو را ذبح میکنم، پس بنگر که چه میبینی و نظرت چیست؟ (فرزند) گفت: ای پدر! آنچه را مأمور شدهای انجام ده اگر الله بخواهد مرا از صابران خواهی یافت.
فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ ﴿١٠٣﴾
پس چون (پدر و پسر) هردو (به امر الله) گردن نهادند و (ابراهيم) فرزندش را به پیشانی بر زمین خواباند.
وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ ﴿١٠٤﴾
و او را ندا کردیم که ای ابراهیم!
قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿١٠٥﴾
حقا که خواب (خود) را راست گرداندی البته ما این چنین نیکوکاران را پاداش میدهیم.
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُاْ ٱلْمُبِينُ ﴿١٠٦﴾
بیگمان این یک آزمون آشکار بود.
وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍۢ ﴿١٠٧﴾
و ما قربانی بزرگ و ارزشمندی را فدای او کردیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿١٠٨﴾
و برای او در ملتهای آینده نام نیک باقی گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ ﴿١٠٩﴾
درود و سلام بر ابراهیم.
كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿١١٠﴾
ما این چنین نیکوکاران را ثواب میدهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١١١﴾
چون او از بندگان با ایمان ما بود.
وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّۭا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿١١٢﴾
و او را به (تولد) اسحاق که پیغمبر و از جملۀ شایستگان بود، مژده دادیم.
وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌۭ وَظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌۭ ﴿١١٣﴾
و بر او و اسحاق خیر و برکت عطا کردیم. و از نسل آن دو (بعضی) نیکو کار و (بعضی) آشکارا بر خود ظالم بودند.
وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿١١٤﴾
و البته بر موسی و هارون منت نهادیم.
وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿١١٥﴾
و هردوی آنان و قومشان را از مصیبت بزرگ نجات دادیم.
وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُواْ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ ﴿١١٦﴾
و آنان را مدد کردیم، پس ایشان بودند که غالب شدند.
وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ ﴿١١٧﴾
و به آن دو کتاب واضح و روشنگر دادیم.
وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ ﴿١١٨﴾
و آن دو را به راه راست هدایت کردیم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿١١٩﴾
برای آن دو در ملتهای آینده نام نیک باقی گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿١٢٠﴾
سلام بر موسی و هارون.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿١٢١﴾
ما این چنین نیکوکاران را ثواب میدهیم.
إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١٢٢﴾
چون آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.
وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٢٣﴾
و البته الياس (هم) از پیغمبران بود.
إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٢٤﴾
وقتی که به قومش گفت: آیا (از الله) نمیترسید؟
أَتَدْعُونَ بَعْلًۭا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ ﴿١٢٥﴾
آیا بت بعل را به دعا میخوانید و بهترینِ آفرینندگان را میگذارید؟
ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٢٦﴾
الله را، که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست.
فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿١٢٧﴾
پس او را تکذیب کردند. پس بدون شک آنان (در دوزخ) احضار خواهند شد.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿١٢٨﴾
مگر بندگان مخلص الله.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿١٢٩﴾
و برای او در ملتهای آینده نام نیک باقی گذاشتیم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ ﴿١٣٠﴾
سلام بر الياس.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿١٣١﴾
ما این چنین نیکوکاران را ثواب میدهیم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١٣٢﴾
چون او از بندگان مؤمن ما بود.
وَإِنَّ لُوطًۭا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٣٣﴾
و يقينا لوط از پیغمبران بود.
إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿١٣٤﴾
(یادآور شو) وقتی را که او و خانوادهاش، همگی را نجات دادیم.
إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ ﴿١٣٥﴾
به جز پیرزنی که از باقی ماندگان بود.
ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ﴿١٣٦﴾
باز دیگران را هلاک کردیم.
وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ ﴿١٣٧﴾
و البته شما صبحگاهان بر سرزمین ایشان عبور میکنید.
وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿١٣٨﴾
و نیز گاهی در شب عبور میکنید، آیا نمیفهمید؟
وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٣٩﴾
و البته يونس از پیغمبران بود.
إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ﴿١٤٠﴾
وقتی که بهسوی کشتی پر از مردم پناه برد.
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ ﴿١٤١﴾
پس در قرعه کشی شرکت کرد و از بازندگان شد.
فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ﴿١٤٢﴾
پس ماهی او را بلعید، در حالیکه خود را سرزنش میکرد.
فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ ﴿١٤٣﴾
پس اگر او از تسبیح گویان نبود.
لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ﴿١٤٤﴾
به يقين در شکمش تا روزی که (مردم) برانگیخته میشوند باقی میماند.
۞ فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌۭ ﴿١٤٥﴾
پس در حالیکه خسته و بیمار بود او را به سرزمین خشک (و خالی از گیاه) انداختیم.
وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةًۭ مِّن يَقْطِينٍۢ ﴿١٤٦﴾
و بر او درختی از (نوع) کدو رویانیدیم.
وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ﴿١٤٧﴾
و او را بهسوی یکصد هزار نفر یا بیشتر فرستادیم.
فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍۢ ﴿١٤٨﴾
پس ایمان آوردند پس آنان را تا مدتی معین بهره مند ساختیم.
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ ﴿١٤٩﴾
پس از آنان بپرس که آیا دختران برای پروردگارت و پسران برای آنان است؟
أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًۭا وَهُمْ شَٰهِدُونَ ﴿١٥٠﴾
یا ما فرشتگان را اناث آفریدیم و آنان حاضر بودند؟
أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ﴿١٥١﴾
آگاه باشید! آنان از روی دروغ و تهمت (چنین( میگویند.
وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ ﴿١٥٢﴾
الله فرزند زاده است! و البته ایشان دروغگویند.
أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ ﴿١٥٣﴾
آیا الله دختران را بر پسران ترجیح داده است؟
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿١٥٤﴾
شما را چه شده است، چگونه حکم و فیصله میکنید؟
أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿١٥٥﴾
آیا عبرت نمیگیرید؟
أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿١٥٦﴾
آیا برای شما دلیل آشکار است؟
فَأْتُواْ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿١٥٧﴾
اگر راست میگویید کتاب (سند) تان را بیاورید.
وَجَعَلُواْ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿١٥٨﴾
و (کافران) بين الله و جنیان نسبتی قایل شدند، حال آنکه جنيان میدانند که (برای محاسبه) احضار خواهند شد.
سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿١٥٩﴾
الله از آنچه (او را به آن) توصیف میکنند پاک و منزه است.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿١٦٠﴾
به جز بندگان مخلص الله (که او را به شایستگی توصیف میکنند).
فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ﴿١٦١﴾
پس شما و آنچه میپرستید.
مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ ﴿١٦٢﴾
هرگز نمیتوانید کسی را با فتنه و فساد از راه الله منحرف سازید.
إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦٣﴾
به جز کسی که (خودش) مایل باشد که وارد دوزخ گردد.
وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿١٦٤﴾
(فرشتگان گویند) و کسی از ما نیست مگر آنکه جایگاه مشخصی دارد.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ ﴿١٦٥﴾
و البته ما (برای عبادت الله) به صف ایستادگانیم.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ ﴿١٦٦﴾
و البته این مائیم که تسبیح گویانیم.
وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ ﴿١٦٧﴾
و هرچند مشرکان میگفتند.
لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٦٨﴾
اگر پندی از پیشینیان در نزد ما بود.
لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿١٦٩﴾
به يقين ما هم از بندگان مخلص الله میشدیم.
فَكَفَرُواْ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ﴿١٧٠﴾
پس به آن کفر ورزیدند و به زودی (نتیجۀ کفر خود را) خواهند دانست.
وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٧١﴾
و البته وعدۀ نصرت ما دربارۀ بندگان فرستادۀ ما قبلا ثبت و صادر شده است.
إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ ﴿١٧٢﴾
البته ایشانند که مدد شدگانند.
وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ ﴿١٧٣﴾
و يقينا لشکر ماست که پیروزمندانند.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿١٧٤﴾
پس از آنان تا مدتی روی بگردان.
وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿١٧٥﴾
و (عناد و سرکشی) آنان را بنگر، پس به زودی خودشان هم خواهند دید.
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿١٧٦﴾
پس آیا به (آمدن) عذاب ما عجله دارند؟
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿١٧٧﴾
پس چون (عذاب ما) به ساحت آنان نازل شود، پس بيم داده شدگان چه بامداد بدی خواهند داشت!
وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿١٧٨﴾
پس از آنان تا مدتی روی بگردان.
وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿١٧٩﴾
و بنگر و آنان خودشان هم به زودی خواهند دید.
سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿١٨٠﴾
پاک و منزه است پروردگارت، پروردگار صاحب عزت، از توصیفهایی که کافران (در بارۀ او) میکنند.
وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٨١﴾
و سلام بر همۀ فرستادگان (الله).
وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿١٨٢﴾
و همه ستایشها سزاوار ذاتی است که پروردگار جهانیان است.